Дождот е розев
се претопува во самовила
заплетена низ крцкави гнезда
ги бара моите крилја
да ја разлета неговата насмевка,
а тој ждрига виножито
и расчешлува руменило
па се лула низ моиве очи
за на небо
да се размачка низ светки
и да се истури врз мене како дожд.
No comments:
Post a Comment